در باره نابینایان About Blind

در باره نابینایان و بخاطر نابینایان

دنیای مجازی نابینایان

دنیای عجیبی است. اخیراً جستجوهای پراکنده ایی انجام داده ام و سایت هایی مرتبط با نابینایی پیدا کرده ام که برخی از آنها با کمک خود نابینایان مدیریت می شود و این خیلی مهم، جالب و قابل تقدیر است و نشان از توانایی آنها، ضرورت ها، مسائل فراوان موجود، . . . دارد. 

لینک های این سایت ها را در وبلاگم خواهم گذاشت تا شاید زمینه ای برای شناخت بیشتر موضوع، تبادل نظرها و ارتباطات مورد نیاز،  و . . . در جهت رسیدن به حقوق شهروندی (بخصوص نابینایان) و تسهیل در امور آنان فراهم گردد.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم آذر 1390ساعت 11:55  توسط منصور  | 

برخورد مناسب با نابینایان

- بسیاری از نابینایان از تحصیلات عالیه برخور دارند لذا در رفتار با آنان دقت کنید.

 

- وقتی با یک نابینا روبرو شدید در گفتن سلام پیش دستی کنید و قدری صحبت کنید تا شما را از روی صدایتان بشناسد.

 

- در صورتی که برای اولین بار با نابینا برخورد می کنید فوراً خود و همراهانتان را برای او معرفی کنید.

 

- هنگام صحبت کردن با نابینا فریاد نزنید زیرا اغلب نابینایان از شنوایی خوبی بهرمند هستند.

 

- در حضور نابینایان با ایما و اشاره گفتگو نکنید زیرا آنان احساس خوبی از این حرکات ندارند.

 

- وقتی با یک نابینا گفتگو می کنید تلاش کنید این صحبت در حالت چهره به چهره باشد.

 

- روی خود را برنگردایند و اجازه ندهید نابینا هم صورت خود را به سمت دیگری برگرداند.

 

- به سخنان فرد نابینا با دقت گوش کنید و برخوردهایتان با او مؤدبانه باشد.

 

- بدون اطلاع وی محل را ترک نکنید.

 

- در صورتی که خواستید یک نابینا را در تردد همراهی کنید از او بخواهید بالای آرنج شما را گرفته و یک قدم عقب تر از شما حرکت کند.

 

- اگر با یک نابینا برخورد کردید که فرد بینایی او را همراهی می کند پرسش خود را در مورد فرد نابینا از خود او بپرسید نه از همراه او. زیرا بدین ترتیب برای شخصیت مستقل فرد نابینا ارزش قائل می شوید.

 

- هنگام دادن نشانی یا راهنمای افراد نابینا برای تردد از کلماتی که مستلزم دیدن است استفاده نکنید و واژه ها را به شکل درست بکار ببرید. کلماتی مانند این جا، آن طرف و مانند آن، فرد را دچار سر در گمی می کند. بهتر است با استفاده از کلمات چپ، راست و یا یک قدم عقب تر موقعیت را برای او تشریح کنید.

 

- وقتی با یک نابینا صحبت می کنید از به کار بردن جملاتی مانند فیلم را دیدی دریغ نکنید، هر چند نابینا نتواند فیلم را ببیند اما استفاده از جمله مذکور بهتر است تا این که بگوییم فیلم را شنیدی زیرا در این صورت بر روی نقطه ضعف نابینا انگشت گذاشته اید. استفاده از جمله این پارچه را ببین را هم بار معنای بهتری دارد تا این که بگوییم آن را لمس کن.

 

- اگر با یک نابینا همکار هستند بدانید او هم مانند شما مایل است کار مفیدی ارائه دهد و از استعدادها و توانایی های خود بیشترین استفاده را ببرد لذا طوری با او همکاری کنید که به پیشرفت او کمک کند اما به جای او کار نکنید.

 

به نقل از سایت "عصای سفید"

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم آذر 1390ساعت 11:38  توسط منصور  | 

عصاي سفيد، نماد خوداتكايي نابينايان

به گزارش خبرنگار ايرنا، در جهان امروز، با وجود پيشرفت هاي علمي و فناوري هاي جديد، پيشگيري و درمان معلوليت هاي مختلف و ناخوشايند، آرزويي بيش نيست.

اما، نابينايان به عنوان قشري از جامعه در سطوح مختلف سني به عنوان كساني كه شايد درمان معلوليت آنان تا حدي ناممكن به نظر مي رسد، مطرح شده اند.

وقتي فرزند نابينا براي نخستين بار در فضاي خانواده چشمان خود را رو به تاريكي مي گشايد، افراد خانواده نخستين كساني هستند كه حضور او را درك مي كنند.

بنابراين والدين فرزندان نابينا نخستين آموزگاران و سازندگان بناي شخصيتي و راهنمايان راه زندگي آن ها هستند.

چنين پدر و مادري، در ابتدا با جهاني از پرسش ها در خصوص برنامه و شرايط زندگي فرزند خود مواجه مي شوند، اينكه چه بايد بكنند و چه برنامه اي براي نماياندن راه زندگي به آنان لازم است در پيش بگيرند.

در برخي موارد، برخي از والدين نمي توانند با اين موضوع كنار آمده و علاوه بر ايجاد تخريب روحيه خود با ايجاد فضايي نامناسب در محيط خانه، نوعي تضعيف روحيه و يا به گونه اي نا امني را در وجود فرزند خود تقويت مي كنند.

چنين افرادي نه تنها روحيه اعتماد به نفس را از فرزندان خود مي گيرند، بلكه به آنان تلقين مي كنند كه حادثه رخ داده نوعي فاجعه در زندگي آنان محسوب مي شود.

والدين بايد به اين موضوع آگاه شوند كه با آموزش هاي لازم مي توانند در اثبات توانمندي هاي آنان نقش موثري داشته باشند.

در چنين مواردي بايد سعي شود تا با شناخت استعدادها و توانايي هاي ديگر اعضاي جسمي افراد نابينا، به تقويت و رشد حركتي آنها كمك كرد.

گرچه نقص بينايي در كسب تجارب و دانش روز باعث بروز محدوديت هايي مي شود، اما اين محدوديت ها به گونه اي نيست كه فرد نابينا را از تمام فعاليت هاي روزمره و فراگيري محروم كند؛ چرا كه بسيارند افراد نابينايي كه در مباحث مربوط به علوم انساني، رشته هاي مختلف ورزشي، موسيقي و ساير زمينه هاي علمي، هنري و فرهنگي مقام هاي برتري كسب كرده اند و همين طور است رسيدن به مدارج علمي بالاتر در آموزش عالي.

يك استاد دانشگاه در گفت و گو با خبرنگار ايرنا، فعاليت هاي توانبخشي نابينايان را مورد اشاره قرار داد و گفت: در برقراري با اين افراد بايد به گونه اي رفتار كنيم تا اين درك در آنان نهادينه شود كه از نظر شخصيتي، تفاوتي با ديگران نداشته و همواره مورد احترام، تكريم و تعظيم هستند.

'رسول شكارچي'، با اين توضيح كه در برقراري ارتباط با يك فرد نابينا بايد توجه بيشتري داشته باشيم، افزود: وقتي به فرد نابينا نزديك مي شويم لازم است خود را معرفي و از حضورمان آگاهش ساخته و با او به گفت و گو بنشينيم.

وي اظهار داشت: بايد شرايطي فراهم شود تا اين افراد از رشد فن آوري در زمان حاضر به نحو احسن استفاده كرده و با بهره برداري از روش هاي نوين علمي و سيستم هاي گويا توانايي آموزش و يادگيري را داشته باشند.

بر همين اساس، آموزش و پرورش افراد نابينا در گرو همكاري مستمر و تاثيرگذار اوليا و مسوولان مدرسه امكان پذير خواهد بود.

بنابراين، متوليان امور آموزشي و پرورشي بايد از آگاهي هاي لازم در اين خصوص برخوردار بوده و با انجام دقيق وظايف خود، آنان را در رسيدن به اهداف عالي آموزشي ياري رسانند.

شكارچي در اين خصوص مي گويد: اوليا و مدرسه در خصوص يك دانش آموز نابينا بايد به طور مستمر در همكاري و تبادل نظر با يكديگر بوده و روند آموزشي وي را به جريان بياندازند.

توانبخشي نابينايان از جمله مواردي است كه بايد مورد توجه مسوولان مربوطه به ويژه اداره بهزيستي قرار گيرد.

در همين چارچوب، عصاي مورد استفاده نابينايان موسوم به 'عصاي سفيد' به عنوان يك ابزار حركتي سودمند براي اين افراد است كه با آموزش و استفاده از آن مي توانند در صورت هموار بودن محيط هاي فيزيكي، استفاده مناسبي از آن داشته باشند.

حق استفاده از تمامي امكانات رفاهي معمول در جامعه از سوي افراد نابينا مورد ديگري است كه بايد همواره مورد توجه مسوولان قرار گيرد، چرا كه آنان نيز همانند ساير اقشار جامعه و يا حتي بيشتر از آنان حق استفاده و برخورداري از پياده روها، خيابان‌ها، بزرگراه‌ها و وسايل حمل و نقل همگاني و مراكز تفريحي و مذهبي را دارند.

هرگز نبايد فراموش كرد، نگرش جامعه نسبت به روشندلان نقش بسيار مهمي در چگونگي تشكيل انگيزه ها، توسعه و رشد استعدادهاي آنان دارد.

بنابراين، جامعه، مدرسه و خانواده بايد بدانند كه در قبال چنين قشري از جامعه نه تنها مسووليت خطيري بر عهده دارند، بلكه لازم است تا زمينه را براي ايجاد و تقويت انگيزه هاي بالنده در نابينايان فراهم سازند.

همچنين، وجود الگوهاي رفتاري سازنده در مقابل اين افراد، نقش بسزايي در آگاهي آنان و جهت دار شدن و تحقق يافتن انگيزه هايشان دارد.

فراموش نكنيم، نابينايي هرگز مانع رشد و ترقي نمي شود، تنها كافي است فرد نابينا با باور داشتن توانايي ها و استعداد هاي خود در به سرانجام رسيدن آنها از هيچ تلاشي دريغ نكنند و اين مهم به دست نمي آيد مگر با توجه و عنايت هر چه بيشتر مسوولان.

گزارش: نگين حاتمي

خبرگزاری جمهوری اسلامی (ايرنا) / کد خبر 30612923

جهت اطلاع: (سازمان آموزشي، علمي و فرهنگي ملل متحد(يونسكو) و شوراي جهاني نابينايان در سال 1950، در نشستي مشترك با بررسي و تصويب قانون 'عصاي سفيد'، 15اكتبر برابر با 23 مهر را روز جهاني 'ايمني نابينايان ' اعلام كرده است.)
Social@irna.ir

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم آذر 1390ساعت 22:37  توسط منصور  | 

معرفی موسسه "عصای سفید"

موسسه عصاي سفيد ، موسسه اي توانبخشي و آموزشي غير دولتي در امور نابينايان و كم بينايان است كه در سال 1369 با همت و تلاش شادروان استاد محمد رضا نامني كه خود از نابينايان آگاه و درد آشنا بود تاسيس گرديد . در حال حاضر موسسه توسط هيات امنايي متشكل از هفت نفر افراد خير و نيكو كار اداره مي شود.

با پذيرش اين حقيقت كه درك صحيح مشكل ، خود نيمي از راه حل است اين موسسه سعي دارد در تمامي اهداف و برنامه هاي خود به اين شعار جامه عمل بپوشاند كه نابينايي محدوديتي است اندك نه محروميت

در اين راه موسسه نياز به هر نوع مشاركت افراد و سازمانهايي دارد كه به سرنوشت نابينايان علاقه و توجه دارند . در حال حاضر هر كمك كوچك مي تواند گامي در جهت گسترش موسسه و در نتيجه موجب افزايش امكانات آن براي خدمت رساني به تعداد بيشتري از نابينايان و كم بينايان باشد. در اين منزلگاه همگان بر آنند تا هيچ آرزويي نميرد و هيچ اميدي در پس غبار ياس پنهان نشود . پس بايد با كمك يكديگر آنان را ياري دهيم تا از استعدادهاي خود به بهترين شكل استفاده نمايند
.

موسسه عصای سفید، مجموعه ای است که با هدف کمک به کم بینایان و نابینایان تاسیس شده تا از طریق آموزش، توانائی های آنان را ارتقاء دهد که استعدادهای نهفته خود را به بهترین نحو ارائه نماید. موسسه برای به انجام رسیدن این هدف نیازمند یاری شما هموطنان عزیز است تا بتواند این راه دشوار را با سربلندی و موفقیت طی نماید.

برای اطلاعات بیشتر:

تلفن:8710386 – 8727999
نمابر:8701422
پست الکترونیک: info@asayesefid.org
وب سایت : www. asayesefid.org

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم آذر 1390ساعت 16:45  توسط منصور  | 

در باره کتاب "مناسب‌سازی شهر برای نابینایان"

نوشتاری از نویسنده کتاب: آقای دکتر نوید سعیدی رضوانی
 

وجود 550 هزار نابینا یا کم بینا در ایران، در نظر گرفتن نیازهای خاص این گروه در طراحی شهری را ایجاب می‌کند. به تازگی پژوهشی در این باره منتشر شده که دربردارنده پیشنهادهایی برای اصلاح معابر متناسب با نیاز نابینایان است.
شهر مطلوب شهری است که پاسخگوی نیازهای شهری هر طیفی از شهروندان باشد؛ از کودکان و سالمندان و کم‌توانان و ناتوانان جسمی گرفته تا افراد معمولی و سالم و تندرست. شهر مطلوب باید شهری باشد که شبکه‌های شهری، اجتماعی، فرهنگی و ارتباطی آن برای همه شهروندان، از هر نوع و طیفی تعریف شده باشد و هیچ کس، با هیچ ویژگی خاصی خارج از دایره شهر قرار نگیرد. این مطلب که به بهانه انتشار کتاب «مناسب‌سازی محیط شهری برای نابینایان و کم‌بینایان» نوشته شده، مقدمه‌ای است که با محوریت گروه خاص نابینایان و کم‌بینایان به موضوع نگاه انداخته و خلاصه‌وار وضع موجود و هم‌چنین ظرفیت‌های شهر را برای مناسب‌سازی دیده است.
تعداد نابینایان و کم بینایان در ایران حدود 550هزار نفر است. این تعداد، آن قدر هست که باید آن را در برنامه‌ریزی‌های شهری در نظر گرفت و برای پاسخگویی به نیازهای خاص این گروه از افراد جامعه در فکر چاره و تدبیر بود و در حوزه شهرسازی و طراحی شهری و در حوزه طراحی شبکه ارتباطی در هر شهر که عامل ارتباطی تمامی فضاهای شهری است، باید این گروه را در نظر گرفت. بنابراین نمی‌توان از کنار مناسب‌سازی پیاده‌رو‌ها و مسیرهای حرکتی همه شهروندان که جزء اصلی شبکه معابر شهری است وکارکردهای اصلی آن دسترسی، خرید، مکث ، پیاده‌روی وتفریح است، بی‌تفاوت گذشت.
هر شهر باید برای تمامی اقشار جامعه امکانات لازم برای رفاه و پیشرفت فراهم باشد. افراد معلول نیز از این قاعده مستثنی نیستند و محیط شهری باید به گونه ای طراحی و مناسب سازی شود تا ایشان بتوانند براحتی از آن استفاده نمایند.از سوی دیگرباید توجه داشت که تعدادی از معلولین را نابینایان تشکیل می‌دهند و در راستای این مشکلات و در جهت حل آن، پژوهشی توسط نویسنده (نوید سعیدی رضوانی) و حمیدرضا دانش پور صورت گرفته است که به تازگی به صورت کتابی تحت همین عنوان، مناسب سازی محیط شهری برای نابینایان و کم بینایان، توسط جامعه مهندسان شهرساز ایران با همکاری انتشارات آیندگان، منتشر شده است.
در ایران در سال‌های اخیر اقداماتی در جهت بهبود وضعیت معابر پیاده وتوجه به مسیر حرکتی نابینایان توسط شهرداری‌ها صورت پذیرفته و تقریبا در تمامی خیابان‌های اصلی و بسیاری از پارک ها، مسیری جهت عبور نابینایان در نظر گرفته شده است امااین اقدامات متاسفانه اقدامات کاملی نبوده و از لحاظ فنی با مشکلات زیادی روبرو هستند. از جمله می‌توان به این موارد اشاره کرد: نسنجیدن بار عبوری نابینایان قبل از اقدام به ایجاد، عدم اتصال این مسیرها به یکدیگر وگم کردن مسیر توسط نابینایان وهمچنین نا امن بودن اینگونه معابر برای نابینایان به دلیل غیر اصولی بودن آن و عدم آگاهی سایر اقشار جامعه و ناشناخته بودن این مسیرها برای آن‌ها و... . در بسیاری از خیابان‌های مهم اقداماتی در جهت اصلاح و بهبود پیاده‌رو‌ها برای نابینایان صورت پذیرفته است اما بیشتر این گونه معابر ایجاد شده، بدون مطالعه وبررسی است و با استانداردها و معیارهای مربوط به خود، همخوانی ندارد و عابرین نابینا نمی‌توانند از آن‌ها بدرستی بهره گیرند. همچنین اگر این معابر به درستی اجرا نشود برای افراد سالم مشکلاتی را به همراه دارند.
در این پژوهش پس از مطالعات میدانی، مصاحبه با تعدادی از نابینایان و نظرسنجی از شهروندان در انتها به نتیجه گیری و ارائه پیشنهادات و ضوابطی در جهت اصلاح و بهبود معابر مخصوص نابینایان پرداخته شده است که پاره ای از پیشنهادات به این شرح است:
مناسب سازی کامل معبر برای نابینایان نباید در تمامی خیابان‌ها و نقاط شهر در دستور کار قرار گیرد و باید در مناطقی که بار و ظرفیت عبور و مرور نابینایان بالا است،منحصرشود.مانند خیابان‌های شلوغ و مرکزی شهر و خیابان‌های پیرامون مراکز مورد مراجعه نابینایان.بنابرین مطالعات نیاز سنجی قبل از اجرای طرح مناسب سازی ضروری است.
افراد نابینا و کم بینا به هنگام حرکت در پیاده‌رو، فعالانه به دنبال اطلاعات لمسی زیر پای خود، به ویژه تضادهای فاحش و قابل تشخیص در سطح سنگ فرش بوده و از آنها استفاده می‌کنند، بنابرین اطلاعات مربوط به جهت یابی و تشخیص موقعیت باید از طریق به کارگیری قابلیت دید بالا و ایجاد علائم لمسی در جاهای مناسب قرار داشته باشند، بسیاری از افراد کم بینا قادر به خواندن آنها خواهند بود.
خیابان‌های پیرامون مراکز آموزشی، فرهنگی ، پزشکی و مراکز کار مورد مراجعه نابینایان،نصب تابلوهای هشداردهنده به رانندگان خودروها،جهت رعایت دقت و سرعت مناسب،ضروری است. استفاده از تابلوهای شهری خوانا و دقیق و همچنین استفاده از خط بریل در تابلوها که هم برای افراد دارای مشکل بینایی و هم سالمندان مفید است. به کاربردن موانع U شکل و همچنین انواع بولاردها در پیاده‌رو‌ها که به منظور جلوگیری از تردد موتورسیکلت و اتومبیل به کار گرفته می‌شود خطری بالقوه برای نابینایان و کم بینایان است و باید از آنها اجتناب کرد.
اشیایی که از مسیر پیاده‌رو بیرون زده اند اما مرتفع تر از 2 متر هستند مشکلی برای افراد با ضعف بینایی، نیستند زیرا اکثر عابرین فضایی کمتر از 2 مترجهت عبور خود نیاز دارند. علاوه بر این ، افراد با ضعف بینایی (اگر به قامت بزرگسالان باشند و از عصاهایشان با مهارت استفاده کنند) معمولا اشیایی از پیاده‌رو را که کمتر از 68 سانتی مترارتفاع دارند را شناسایی واز آنها اجتناب خواهند کرد. با این از وجود موانعی که بین 68 سانتی متر و 2 متربه داخل پیاده‌رو می‌آیند و تا زمین امتداد نمی‌یابند، مشکلتر می‌توان اجتناب کرد، زیرا بعید است عصای بلند سفید رنگ باشی تماس برقرار کند، قبل از اینکه شخص به جسم برخورد کند.
تصویر1: امارات متحده عربی-دبی- مترو- مسیر حرکت نابینایان که با مطالعه و ظرافت خاصی انجام شده است


تصویر2: تهران- پارک محلی خوارزم- وجود مسیر نابینایان در سرتاسر پارک مانعی جهت ورزش،تحرک و همچنین پیاده‌روی می‌شود.همچنین این مسیر به صورت غیر فنی اجرا شده است و امتداد مسیر با مانع برخورد می‌کند. مشاهدات مکرر در این پارک نشان می‌دهد که حتی یک بار نابینایی از این مسیر استفاده نکرده است.


تصویر3: تهران- خیابان انقلاب،تقاطع فلسطین- اقدام مناسب در نصب دستگاه مخصوص هشدار دهنده صوتی به نابینایان جهت عبور از خیابان، اما این دستگاه از نظر میزان تولید صدا با محیط پیرامون خود هماهنگی ندارد و باعث عدم کارایی آن شده است چرا که صدای آن در شلوغی خیابان گم می‌شود و تفاوت آشکاری نیز بین صوت منتشر شده در مواقع حرکت یا سکون خودرو‌ها وجود ندارد


تصویر4: تهران- خیابان فاطمی- جنس نامناسب کفسازی مسیر نابینایان و ارتفاع زیاد برجستگی‌های آن که برای سایرین در عبور و مرور خلل ایجاد می‌کند. همچنین فقدان پل در هنگام اتصال این مسیر به جوی آب که موجب سقوط مستقیم! نابینا به داخل جوی می‌شود. تصویر 10: تهران- خیابان شهید خدامی- اقدام مناسب جهت هدایت نابینایان در طول مسیر پیاده‌رو.
(تغییر جنس مسیر در هنگام برخورد با مانع)


تصویر5: قزوین- خیابان خیام- وجود موانع بسیار در امتداد مسیر، همینطور اجرای این مسیر تنها در یک طرف این خیابان ، که دلیل آن معلوم نیست.



تصویر6: مشهد- میدان فلسطین اجرای غیر فنی و بدون مطالعه و امکان سنجی مسیر ویژه نابینایان سبب تقاطع آن با مسیر ویژه دوچرخه شده است. / به نقل از سایت نواندیشان

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 16:43  توسط منصور  | 

معرفی کتاب "مناسب سازی محیط شهری برای نابینایان و کم بینایان"



در کشور ما در سالهای اخیر اقداماتی در جهت بهبود وضعیت معابر پیاده و توجه به مسیر حرکتی نابینایان توسط شهرداری ها صورت پذیرفته  و به ویژه در تهران تقریبا تمامی خیابانهای اصلی، برخی از معابر فرعی و بسیاری از پارک ها، مسیری جهت عبور نابینایان درنظر گرفته شده است. اما این فعالیت ها متأسفانه کامل نبوده اند و از لحاظ فنی با مشکلات زیادی روبرو هستند.

در این پژوهش برای دستیابی به روش مناسب سازی پیاده روها برای نابینایان، به مطالعه میدانی چند شهر در ایران و خارج از کشور پرداخته شده است و ضمن  بررسی طراحی مسیر عبوری نابینایان، بایدها و نبایدهای طراحی در این زمینه مورد ارزیابی قرار گرفته است. در انتها نیز پیشنهاداتی در بهبود وضعیت موجود ارائه گشته است.

این کتاب دارای شش فصل به شرح ذیل است:

فصل اول، طرح پژوهش:

در این فصل نویسندگان خلاصه ای از اهمیت پیاده روی در توسعه پایدار شهری و ضرورت درنظرگیری مشکلات معلولین جسمی در استفاده از شبکه دسترسی پیاده را بیان نموده اند.

فصل دوم، چهارچوب نظری پژوهش:

در این پژوهش نویسندگان تئوری طراحی فراگیر (UD) و اصول آن را که هدف اساسی آن تلاش برای تأمین نیازهای اکثریت استفاده کنندگان است مرود بررسی قرار داده اند. همچنین موانع معماری ای که امکان حرکت کامل از افرادی با محدودیت های موقت یا دائم را سلب می کند نیز معرفی شده اند.

فصل سوم، تجربه ها و ضوابط جهانی:

در این فصل از پژوهش برای دستیابی به روش مناسب سازی پیاده روها برای نابینایان، اقدامات شهرهای سایر کشور ها (بانکوک و پاتایا در تایلند، کوالالامپور در مالزی، لندن در انگلیس، استانبول در ترکیه و دیب در امارات متحده عربی) بررسی شده است.

فصل چهارم، بررسی ضوابط و مقررات ایران درخصوص مناسب سازی معابر و سایر فضاهای شهری برای نابینایان و کم بینایان

فصل پنجم، یافته های مطالعات میدانی داخلی:

در این فصل برخی اقدامات غیراصولی انجام شده در زمینه پیاده راه سازی برای نابینایان در شهرهای تهران، شیراز، مشهد و قزوین بررسی شده است. همچنین نظرات شهروندان درخصوص مسیرهای مناسب سازی شده برای نابینایان عنوان و تحلیل گردیده است.

فصل ششم، نتیجه گیری، پیشنهادها و ضوابط:

در این بخش ضمن بیان مشکلات مربوط به مسیرهای مخصوص نابینایان در ایران، ضوابطی درجهت اصلاح و بهبود این مسیرها آورده شده است./ به نقل از سایت "سازمان زیباسازی شهر تهران"

گزارش مراسم رونمایی این کتاب:

به گزارش «همشهری معماری» این مراسم روز شنبه 12 آذر ماه 90 مصادف با روز جهانی نابینایان (عصای سفید) در سالن اجتماعات ستاد هماهنگی و اجرایی شورایاری‌های شورای اسلامی شهر تهران برگزار شد.

مقرر بود در این مراسم آقایان احمد سعیدنیا، مجتبی طالقانی، علی نوذرپور و احمد مسجد جامعی به عنوان سخنران حضور داشته باشند. همچنین نویسندگان کتاب آقایان نوید سعیدی رضوانی و حمیدرضا دانش‌پور توضیحاتی درباره اثر خود به شرکت‌کنندگان در این مراسم ارائه نمایند.

محل و زمان مراسم رونمایی: از ساعت 3 الی 5 بعدازظهر به آدرس تهران، خیابان فیاض بخش، پارک شهر، سالن اجتماعات ستاد هماهنگی و اجرایی شورایاری های شورای اسلامی شهر تهران

در مقدمه‌ای که به قلم نویسندگان نوشته شده، آمده است که «شبکه ارتباطی در هر شهر ،عامل ارتباطی تمامی فضاهای شهری است وپیاده رو جزء اصلی شبکه معابر شهری وکارکردهای اصلی آن دسترسی،خرید،مکث و توقف،پیاده روی وتفریح می باشد. در هر شهر باید برای تمامی اقشار جامعه امکانات لازم برای رفاه و پیشرفت فراهم باشد.

افراد معلول نیز از این قاعده مستثنی نیستند و محیط شهری باید به گونه ای طراحی و مناسب سازی گردد تا ایشان بتوانند براحتی از آن استفاده نمایند.از سوی دیگرباید توجه داشت که تعدادی از معلولین را نابینایان تشکیل می دهند و تعدادنابینایان و کم بینایان در ایران حدود 550000 می باشد.

بنابرین با مناسب سازی شهر و به خصوص معابر و پیاده روها برای فرد نابینا، بسیاری از مشکلات این قشر از جامعه حل می گردد.در ایران در سال های اخیر اقداماتی در جهت بهبود وضعیت معابر پیاده وتوجه به مسیر حرکتی نابینایان توسط شهرداری ها صورت پذیرفته و تقریبا در تمامی خیابان های اصلی و بسیاری از پارک ها، مسیری جهت عبور نابینایان در نظر گرفته شده است امااین اقدامات متاسفانه اقدامات کاملی نبوده و از لحاظ فنی با مشکلات زیادی روبرو هستند.

در راستای این مشکلات و در جهت حل آن، پژوهشی توسط دکتر نوید سعیدی رضوانی و مهندس خمیدرضا دانش پور صورت پذیرفته است که به تازگی به صورت کتابی تحت همین عنوان، مناسب سازی محیط شهری برای نابینایان و کم بینایان، توسط جامعه مهندسان شهرساز ایران با همکاری انتشارات آیندگان، منتشر شده است.»/ همشهری آنلاین


+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 16:31  توسط منصور  | 

راه حل مشکلات نابینایان (1)

به نظر می رسد برای رفع مشکلات نابینایان و کم بینایان در شهرسازی و معماری، لازم است تا موضوعاتی مورد توجه بیشتر قرار گیرد از قبیل:

آموزش، اطلاع رسانی، برقراری ارتباطات لازم، شناخت دقیق موضوعات مرتبط با چشم، بینایی و نابینایی، در سطوح مختلف مردم و حرفه های گوناگون، مسئولین اجرایی و بخشهای پژوهشی کشور، شناسایی امکانات و تجهیزات کمک به ناتوانان و . . . و از دیگر حذف یا برطرف نمودن مشکلات و مسائل پیش رو . . . 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 16:16  توسط منصور  | 

به بهانه روز جهانی نابینایان

چشم سر فرو بسته بر مناظر بی معنا، چشم دل گشوده بر جلوه های پرمعنا، با بال هایی از جنس باورها، پرگشوده بر پهن دشت آگاهی، بر فراز قله های اطمینان ایستاده اند تا چشمان روشن بین، حقیقت وجود آنان را آنگونه که هستند، در اوج شکوفایی دریابند.

در گرامیداشت روز جهانی عصای سفید، بار دیگر پرچم های سپید به اهتزاز درآمدند تا ناقوس عدالتخواهی نابینایان را در سرتاسر جهان به صدا درآوردند و ندا سر دهند که حرکت های نمادین، گره گشای مشکلات افراد نابینا نخواهد بود.

درحال حاضر حدود یک درصد از جمعیت کشور ما را افراد دارای معلولیت بینایی تشکیل می دهند. با وجود اجرای برنامه های پیشگیرانه، کماکان به نظر می رسد که جمعیت این گروه، تابعی از رشد کلی جمعیت در کشور می باشد. بنابراین ارائه خدمات مورد نیاز به افراد مزبور، تنها از عهده سازمان های متولی امور معلولان بر نخواهد آمد که این خود، تأکیدی است بر نقش تشکل های غیردولتی فعال در امور نابینایان. اما آیا این تشکل ها از توان لازم برای همراهی با سازمان های ذی ربط برخوردارند؟

به رغم توسعه کمی فعالیت های غیردولتی در امور نابینایان به ویژه طی دهه گذشته، کماکان برنامه منسجمی جهت پیگیری حقوق افراد نابینا از سوی فعالان این بخش ارائه نشده که دلائل چندی در این خصوص قابل ذکر است:

● بی توجهی به اصلاحات ساختاری

مدیریت متمرکز و انعطاف ناپذیر، اصلی ترین چالش فراروی تشکل های نابینایان محسوب می شود. هیئت های مدیره اکثر این انجمن ها را افرادی تشکیل می دهند که از بضاعت علمی و تجربی چندانی برخوردار نیستند و این درحالی است که از ورود افراد صاحب نظر به ترکیب هیئت مدیره استقبالی به عمل نمی آید. از سوی دیگر مشکلاتی در تنظیم اساسنامه برخی تشکل ها وجود دارد که مانع ایجاد تحولات ساختاری در آنها گردیده، نقش نظارتی مجمع عمومی را کاملاً از میان برده است. طبیعی است که تحت چنین شرایطی امتناع نخبگان نابینا از همگامی با اینگونه مجموعه ها امری دور از انتظار نیست.

با تمام این اوصاف ایجاد شبکه ملی تشکل های نابینایان کشور و کارگروه های تخصصی آن را می توان نقطه عطفی در شکل گیری حرکت های نوین جهت پیگیری مطالبات نابینایان دانست که به طور حتم در سایه مشارکت فعال تحصیل کردگان نابینا، ضمن جلوگیری از اقدامات انحصارطلبانه، زمینه های مساعدی را برای تحقق اهداف پیش روی فراهم خواهد ساخت.

● کم توجهی به نقش آموزش در اجرای برنامه ها

این که تلاش اکثر تشکل های نابینایان به توزیع مایحتاج روزمره بین نیازمندان یا اجرای برنامه های تفریحی بی محتوا محدود می شود نشانگر آن است که گردانندگان این مجموعه ها چنانکه باید به مقتضیات روز جامعه نابینایان واقف نیستند. استقلال فرد نابینا در جامعه کنونی، مستلزم مجهز ساختن او به دانشی است که گره گشای مشکلات وی در عرصه تعاملات اجتماعی باشد. از این رو تدوین و اجرای برنامه های آموزشی برای افراد نابینا و خانواده های آنان با محوریت روانشناسی نابینایان و کمک به مناسبات اجتماعی آنان، آموزش مهارت های حرفه ای به متقاضیان شغل با تکیه بر یافته های نوین در زمینه تکنولوژی آموزشی و حرفه آموزی افراد دارای معلولیت بینایی و ارائه خدمات مشاوره ای به این دسته از افراد در ارتباط با انتخاب شغل، رشته تحصیلی یا همسرگزینی از جمله مواردی به شمار می رود که استقلال اجتماعی نابینایان را تضمین خواهد نمود. لذا توجه به این موارد از سوی تشکل های فعال در امور نابینایان ضرورت دارد.

● عدم بهره مندی از پشتوانه های حقوقی

اگرچه تشکل های نابینایان با مجوز رسمی نهادهای ذی ربط فعالیت می کنند اما عمدتاً از وجاهت حقوقی لازم در مناسبات اداری برخوردار نیستند که خود، مشکلات عدیده ای را در پیگیری مطالبات نابینایان و جذب امکانات جامعه ایجاد نموده است. صرف نظر از راهکارهای درازمدت مانند تدوین لوایحی جهت تقویت پشتوانه های حقوقی این تشکل ها، ایجاد مناسبات تنگاتنگ میان انجمن های نابینایان و سازمان های متولی امور معلولان را نیز می بایستی در برنامه های میان مدت، مدنظر قرار دهیم. بنابراین از فعالان امور نابینایان در بخش های دولتی و خصوصی انتظار می رود تا با درک ضرورت های موجود، بسترهای مناسبی را جهت هم اندیشی و اتخاذ سیاست های مشترک در جهت تقویت جایگاه اجتماعی افراد نابینا فراهم آورند.
  
 
حمدالله خواجه حسینی
کارشناس امور توانبخشی سازمان بهزیستی / به نقل از سایت تبیان

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 14:20  توسط منصور  | 

شهر با این شرایط یعنی عذاب ...

ازسال ۱۲۹۸ که اولین کلاس های آموزشی برای نابینایان در تبریز افتتاح شد، خیلی می گذرد، به طوری که در طی این سال ها شاهد برقراری کلاس های آموزشی دیگری درشهرهای اصفهان و تهران بوده ایم که در اصل گشایش مدرسه شهید محبی نیز جزو این دسته است.

برقراری این آموزشگاه و برقراری هر آموزشگاهی از این دست نشان از نیازهای بالقوه یک شهر یا اجتماع به ارائه امکانات به قشرهای خاصی دارد که در واقع جزو کارکردهای اصلی آن اجتماع به شمار می آید.
شهرها روز به روز مرزهای خود را از چند جهت گسترش می دهند و این گسترش مرزها مستقیماً با هجوم سیل جمعیتی تازه که خود آنها نیز طبعاً برخوردار از انواع خرده فرهنگ ها و نیازهای روزمره و طبیعی هستند، همراه است به طوری که در طی این سال ها مدیریت شهری سعی کرده است پاسخگوی نیازهای تمام اقشار جامعه باشد.

پـا گرفتن آموزشگاه نابینایان شهید محبی درسال های ۱۳۴۰ بازگو کننده همین واقعیت است. اما شهرهای ما هنوز که هنوز است، مهیای پذیرش بی دردسر بعضی از قشرها در حلقه به اقلیت درآمده این اجتماع نیستند؛ مثل نابینایان با اینکه چند دهه از عبور و مرور مداوم هنرجویان و دانش آموزان نابینا می گذرد، همچنان ما با کمبود امکانات شهری برای پاسخگویی به نیازهای اولیه نابینایان دست به گریبانیم. شهرها، دایره های ازدحام و شلوغی اند و در این ازدحام متکثر، زندگی کردن گاهی آنقدر دشوار می شود که نمی شود برایش شاهدی آورد. زندگی برای یک نابینا که مجبور است علاوه بر تحمل مشکلات زندگی روزمره شهری و مصائب ذاتی آن- گذرگاهی مثل میدان صادقیه به حکم جانمایی آموزشگاه نابینایان در این میدان پرازدحام - تاریکی اجباری و همیشگی پیش رو را نیز تاب بیاورد، خلاصه ای از تنهایی ها است.
شهر در این شرایط برای او یعنی مجموعه ای از نتوانستن ها که ممکن است او را هر روز بیشتر از روز قبل منزوی تر، غیرفعال تر و سرخورده تر کند. انزوا، یاسی که همه از نادیده گرفتن او از سوی اجتماع نشات می گیرد و قادر است عوارض جبران ناپذیر زیادی را نیز به بار آورد.
احیاء و ایجاد امکانات ساده شهری برای استفاده نابینایان، گاهی تا این حد می تواند مهم باشد و گاهی ...
به سراغ چند نابینا رفتیم که هر کدام حرفی برای گفتن داشتند.

آبی، سبز و بنفش را به یاد دارم

«محمد رضا خیرخواه» ۱۵ ساله است. چشم هایش پشت عینک سیاهی پهلو گرفته اند. اهل گیلان است. ۶ سال پیش درست در ۹ سالگی بیماری آب سیاه پیشرفته که از نوزادی با او بود بالاخره کار خودش را کرد و محمد رضا نابینا شد. «فومن» هنوز برایش یک دنیا خاطره است. از جنگل های شمال می گوید و گل های بنفشه ای که بعد از باران کنار درخت ها سبز می شدند. به قول خودش «حال می کردیم».
از اینکه روزی رنگ بنفش را دیده است و آبی و سبز را، خوشحال است و در صدایش چیزی مثل حسرت و دلتنگی نیست. می پرسم:«در مقابل این چیزهایی که از دست دادی، چه چیزی به دست آوردی؟»

می گوید:«به خدا نزدیکتر شده ام.» تنها یک چیز او را ناراحت می کند و آن هم ترحم است. از من خواسته که راجع به ترحم به نابینایان بنویسم و من فقط حرف های خودش را می نویسم. خودش بود که گفت:«رفتار بعضی از مردم درست نیست، نابینایان از کمک استقبال می کنند، اما دلسوزی زیاد ناراحتشان می کند، کمکی هم که از سر ترحم باشد همین طور.»
درست مثل ماهی کارون اهل اهواز است. به زبان عربی تسلط کامل دارد.

جبران خلیل جبران، طاها حسین و چند شاعر عرب را خوب می شناسد. تصمیم دارد امسال که دیپلم گرفت برود دانشگاه، ادبیات عرب تحصیل کند. مادرزاد نابیناست. وقتی از او می خواهم که محیط مجتمع را توصیف کند، می گوید:«دیدن به چشم نیست به قلب است.» و با چنان صراحت و اعتماد به نفسی این را می گوید که شرمنده ام می کند. بعد شاید برای اینکه فراموش کنم خودم را توصیف می کند. از لحن صدا و حرف هایی که تا اینجا زده ایم. باز بیشتر شرمنده می شوم. انگار مرا بهتر از آنی که هستم تصور کرده است. یا می خواهد دلداری ام بدهد. یک لحظه از این فکر که همه مردم مثل «حمزه ظهیری» بینایی دل پیدا کنند، می ترسیم. آن وقت کدام پرده برای پنهان کاری ما می ماند. «حمزه» فقط ۱۶ سال دارد، اما خیلی مسلط، محکم و قانع است. خدمات مدرسه را بیش از حد انتظار خودش می داند. با این حال می داند که اگر کمک های نوع دوستانه آدم های خیرخواهانه نبود بودجه ای که به این مدرسه اختصاص پیدا کرده است نمی توانست این چرخه را به این خوبی بچرخاند. شاید این حس قدرشناسی حمزه از روحیه جنوبی اش نشات می گیرد که درست مثل ماهی های اروند حتی زمان جنگ هم زیر آب با ماهی های شط در صلح کامل بودند.

 مسافر آشنا از هزار کیلومتر آن طرف تر

«ابوذر غلامی» اهل اسفراین جایی در خراسان شمالی است. با لهجه مردم همان منطقه سخن می گوید و چهره آفتاب سوخته اش و خنده ای که انگار روی لبش ابدی است، نسبت به دوستان ۱۳ساله اش آرام و ساکت تر است. او درباره وضعیت تحصیلی نابینایان سخن می گوید: «در ایران، بچه های روشندل غالباً می روند طرف رشته علوم انسانی، چون امکان تحصیل و اشتغال فراهم تر است.» ابوذر در ۶سالگی با خط بریل آشنا شده است. می پرسم: «آیا مطالعات غیر درسی هم داری؟» می گوید: «بله. بعضی وقتها دوستان بزرگترم از کتابخانه برایم کتاب می آورند.» ابوذر خیلی کوچک بود که پدر و مادرش را از دست داده و در منزل خاله اش زندگی می کند.

مشکلات نابینایان

دکتر «کیوان دواتگران»، مدیرکل دفتر معلولان جسمی، حرکتی و حسی سازمان بهزیستی کشور در خصوص اینکه در حال حاضر مشکلات نابینایان چگونه است، می گوید: «نمی توان مشکلات فراروی نابینایان را از مسائل سایر اقشار جامعه مجزا کرد. لیکن این مشکلات برای نابینایان و کم بینایان حادتر بوده، به گونه ای که برای این گروه به معضلات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی تبدیل شده است. از آن جمله می توان به مسائلی چون اشتغال، مسکن و ازدواج اشاره کرد.
وی رفت و آمد و اشتغال را نیز برای نابینایان مشکل دانست و برای حل این مشکل می افزاید:

«از عمده ترین مسائل نابینایان می توان به بحث آموزش، تردد و اشتغال اشاره کرد که این سه مورد شامل بخش های مختلفی می شود. در بحث آموزش نیاز مطالعاتی روزافزون و محدودیت منابع مطالعاتی نابینایان در زمان مناسب مقدور نمی باشد. بالا بودن هزینه تهیه وسایل کمک آموزشی و عدم به کارگیری نیروی انسانی مجرب جهت همکاری با نابینایان و کم بینایان در جلسات آزمون های مختلف دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی و عدم پیش بینی فضای مناسب سازی شده جهت برگزاری آزمون حوزه امتحانی نسبت به اختصاص وقت مناسب به این گروه است. در بحث تردد نیز باید به عدم مناسب سازی فضاهای عمومی شهر، وسایل نقلیه عمومی و معابر شهری، عدم نصب چراغ راهنمایی ویژه عابران نابینا، کمبود مسیرهای برجسته در پیاده روها، اختلاف سطح چشمگیر بسیاری از پیاده روها و انجام عملیات حفاری در آنها، حذف سرویس ایاب و ذهاب ادارات دولتی و عدم طراحی و ساخت ایستگاه های مترو جهت استفاده نابینایان و در بحث اشتغال نیز می توان به در نظر نگرفتن سهمیه استخدام ۳ درصدی معلولان در وزارتخانه های دولتی، توجیه نبودن کارفرمایان به توانایی های نابینایان و کم بینایان و عدم اجرای آیین نامه ها و بخش نامه های موجود در خصوص به کارگیری ۶۰ درصد اپراتورهای تلفن از میان نابینایان مندرج در قانون جامع حمایت از حقوق معلولان اشاره کرد.»

دکتر دواتگران موانع عملی نشدن برنامه ها در جهت بهبود وضعیت نابینایان را آگاه نبودن مسئولان به توانمندی های افراد نابینا تلقی می کند و ادامه می دهد: «عدم پذیرش سازمان بهزیستی به عنوان متولی امور معلولان و نابینایان از سوی ارگان ها، فقدان عزم ملی در جهت اجرای کامل و همه جانبه قانون جامع حمایت از حقوق معلولان و عدم الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بین المللی حقوق معلولان است.»


مناسب سازی فضا برای روشندلان

مدیرکل دفتر معلولان جسمی، حرکتی و حسی سازمان بهزیستی کشور در مورد اقدامات مشکلات نابینایان عنوان می کند: «تشکیل و تقویت کمیته های مشترک فی مابین سازمان بهزیستی و کلیه سازمان ها و ارگان های ذیربط، آگاه سازی جامعه و دولتمردان برای ایجاد تعامل مناسب با نابینایان و جلب مشارکت همه جانبه اقشار مختلف جامعه به منظور حل مشکلات نابینایان از اینگونه اقدامات است.»
وی فضای سبز شهر را برای تردد نابینایان نامناسب می داند و می افزاید: «متأسفانه تاکنون در طراحی و ساخت فضاهای سبز و بوستان های شهری هیچ یک از نیازهای افراد معلول علی الخصوص نابینایان در نظر گرفته نشده و استانداردهای لازم در ایجاد و بهره گیری از اینگونه اماکن لحاظ نگردیده است.»مدیرکل دفتر معلولان جسمی در خصوص اینکه آیا این فضای سبز برایشان مهیا می شود یا خیر اذعان می کند: «باتوجه به مفاد قانون جامع حمایت از حقوق معلولان ارگان های ذیربط موظفند به منظور مناسب سازی فضاهای سبز و اماکن تفریحی با سازمان های بهزیستی تعامل نمایند تا در این راستا نیز کمیته ای در سازمان بهزیستی به منظور مناسب سازی امکانات و فضاهای شهری تشکیل شده است. مع هذا تاکنون اقدامات مؤثری به منظور تحقق این امر صورت نگرفته است.»

ناهید جعفرپورکامی

گرد آوری توسط گروه جامعه سایت تبیان زنجان

http://www.tebyan-zn.ir/society.htm

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 14:18  توسط منصور  | 

چشمانی که مشکلات نابینایان را نمی بیند

در حال حاضر 120 هزار نابینای مطلق در کشور برای دسترسی به حداقلهای زندگی با مشکل مواجه هستند. این در حالی است که برنامه ریزی و سیاستگذاری منسجمی برای رفع مشکلات آنان از سوی نهادهای دولتی انجام نشده است.

به گزارش خبرنگار مهر، بر اساس آمارهای موجود در حال حاضر 520 هزار نابینا و کم بینا و همچنین 120 هزار نابینای مطلق در کشور زندگی می کنند که از این میان حدود 60 هزار نفر تحت پوشش بهزیستی بوده و خدمات و مستمری دریافت می کنند. درحالی که مابقی افراد نابینا با مشکلات زیادی دست به گریبان بوده و نرخ بیکاری نیز در میان این افراد بیش از 40 درصد است.

اشتغال، آموزش، ایاب و ذهاب، تحصیل، خدمات و وسایل کمک توانبخشی و استفاده از حمل و نقل عمومی و حتی عصای استاندارد از جمله مشکلات نابینایان است.

سهیل معینی مشاور اسبق وزیر رفاه در امور معلولان در آستانه روز جهانی عصای سفید و ایمنی در گفتگو با خبرنگار مهر افزود: در کشور ما رسم شده که در سال یک بار به سراغ نابینایان برویم در حالی که این نامگذاری به دلیل توجه بیشتر به امور نابینایان و کم بینایان در طول سال انجام شده است.

وی با اشاره به اینکه سازمانهای متولی امور معلولان هیچ برنامه منسجم و جدی در امور نابینایان انجام نداده اند، گفت: در حالی که در کشورهای دیگر به نابینایان همانند افراد عادی در جامعه نگاه می شود و تمام امکانات برای آنان فراهم است.

معینی، مهمترین مشکل نابینایان را اشتغال دانست و تاکید کرد: نابینایان تحصیل کرده ترین افراد در میان معلولان به شمار می روند اما متاسفانه مشکل اشتغال آنها مسئله ساز شده است.

اشتغال مهمترین مشکل نابینایان

رئیس انجمن باور با اشاره به اینکه بستر سازی و سیاست های حمایتی لازم برای ایجاد اشتغال نابینایان در کشور وجود ندارد، اظهار داشت: متاسفانه سیاستی برای ترقیب بخش خصوصی به منظور بکارگیری و استخدام افراد نابینا وجود ندارد و در این خصوص شاهد هیچ برنامه مدونی نیز نیستیم.

معینی به مشکل تردد ایمن نابینایان اشاره کرد و گفت: اماکنی عمومی در سطح شهر علی الخصوص مترو برای تردد نابینایان مناسب سازی و ایمن سازی نشده است.

به گفته وی، پس از هدفمندی یارانه ها قیمت کرایه تاکسی افزایش یافته است به همین دلیل نابینایان امکان استفاده از آن را ندارد بنابراین مشکل دیگر این افراد فراهم نبودن صرفه اقتصادی برای تردد است. همچنین به جای اینکه به شرکتهای حمل و نقل معلولان یارانه بدهیم طی یکی دو سال اخیر سازمانهای دولتی سرویس حمل و نقل خود را قطع کرده اند.

وی با اشاره به اینکه حضور در اجتماع نابینایان بدون حمایت از آنان امکانپذیر نیست، افزود: مسئولان نهادهای مرتبط با امور معلولان باید با حمایتهای لازم از این قشر شرایط و امکان حضور در جامعه را برای آنان فراهم کنند.

عدم دسترسی نابینایان به عصای استاندارد

مشاور اسبق وزیر رفاه در امور معلولان با بیان اینکه در کشور ما نابینایان حتی به عصای استاندارد نیز دسترسی ندارند، اظهار داشت: یکی دیگر از مشکلات نابینایان عدم دسترسی به وسایل توانبخشی است که عصا، دستگاه برجسته سازی، رایانه و وسایل آشپرخانه مخصوص و... از جمله آنها است.

معینی تاکید کرد: مسئولان باید با در نظر گرفتن تمهیدات خاصی مانند معافیت های مالیاتی بخش خصوصی را ترقیب کنند که در جهت حمایت از نابینایان در تامین وسایل نابینایان اقدام کنند.

وی در مورد اشتغال 2 هزار نابینا که رئیس جمهور دستور آن را 4 سال قبل داده بود ، گفت: تا این لحظه اقدامی در این خصوص انجام نشده و فقط در حد حرف باقی مانده است.

معینی در مورد آموزشهای فنی و حرفه ای به نابینایان نیز افزود: فقط داشتن تحصیلات نمی تواند برای اشتغال یک فرد نابینا موثر باشد به همین دلیل باید مسئولان نهادهای مرتبط به امور معلولان در زمینه ارائه آموزشهای فنی و حرفه ای به افراد نابینا اقدام کنند تا آنها نیز بتوانند به راحتی وارد بازار کار شوند.

کوتاهی سازمانها در عملی شدن دستور رئیس جمهور

رئیس فراکسیون حمایت از حقوق معلولان مجلس نیز گفت: با وجود دستور اکید رئیس جمهور و رایزنی با دستگاههای مختلف مبنی بر استخدام نابینایان، سازمانهای دولتی از پذیرش این افراد سرباز می زنند.

فاطمه آلیا افزود: چند سال قبل دکتر احمدی نژاد قول داد که دو هزار نفر از نابینایان در دستگاههای دولتی استخدام می شوند اما از آن زمان تا کنون هنوز هیچیک از آنان موفق به جذب در دستگاههای دولتی نشده اند.

وی با اشاره به اینکه شغل مناسب اغلب نابینایان، اپراتوری است تاکید کرد: این افراد باید در دستگاههایی مانند مخابرات که نیاز به اپراتور دارند مشغول به کار شوند و به این منظور فراکسیون معلولان رایزنی و نامه نگاریهایی با سازمانهای دولتی انجام دادیم اما موفقیت آمیز نبود.

 

رئیس فراکسیون حمایت از حقوق معلولان گفت: البته به نظر می رسد با توجه به تغییراتی که در ساختار اقتصادی جامعه اتفاق می افتد وهمچنین اصل 44 که در راستای خصوصی سازی است ، استخدام معلولان در شرکتهای خصوصی ایجاد شود.

 

به گفته آلیا، سازمان بهزیستی باید نسبت به شناسایی و مشخص کردن تعداد نابینایان جویای کار اقدام کند و خود این سازمان نیز باید پیگیر دستور استخدام نابینایان در دستگاهها باشد.همچنین بهزیستی باید از طریق وزارت رفاه گزارشی از کوتاهی سازمانها به رئیس جمهور ارائه دهد.
 
بعد از 4 سال حتی یک نابینا نیز استخدام نشده است

رئیس جامعه معلولان ایران نیز گفت: در حالی که بیش از 4 سال از وعده وزیر رفاه وقت در مورد اشتغال نابینایان می گذرد اما هنوز حتی دو نفر هم در هیچ دستگاه و یا زیر مجموعه ای مشغول به کار نشده اند.
 
علی همت محمود نژاد افزود: 23 مهرماه سال 86 به مناسبت روز عصای سفید در دیداری که رئیس جمهور با نابینایان داشت مصری وزیر رفاه وقت قول داد که زمینه اشتغال دو هزار نابینا را فراهم کند.
 
رئیس انجمن معلولان تاکید کرد: متاسفانه قول، وعده و حرف در زمینه خدمت به معلولان بسیار زیاد است ولی در عمل ما شاهد مشکلات و تنگناهایی در زندگی معلولان کشور هستیم.

منبع  "خبرگزاری مهر" - ۱۳۹۰/۰۷/۲۳

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 14:16  توسط منصور  | 

بخش نابينايان و كم بينايان در كتابخانه ...

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم آذر 1390ساعت 13:31  توسط منصور  | 

معلولان از حداقل حقوق شهروندی محرومند

مدیرعامل انجمن تخصصی معلولان ایران گفت: ایران در حالی از پیوستن به پروتکل بین المللی حمایت از حقوق معلولان به خود می بالد که بسیاری از معلولان از حداقل حق مسلم خود به عنوان یک شهروند نیز محروم هستند.

اصغر شیرزادی در گفتگو با خبرنگار مهر افزود: متاسفانه به حل مشکلات معلولان و همچنین اجرای قوانین مرتبط با آنان توجه لازم صورت نمی گیرد و عمده مطالب در قالب همان جشنها و مراسمهایی است که به مناسبت روز جهانی معلولان برپا می شود و مسئولان در این مراسمها وعده هایی می دهند که خیلی زود فراموش می شود.

وی افزود: مسئولان از اقدامات و حمایتهایی یاد می کنند که در حقیقت همان وظایف محقق نشده سازمانهای تحت مدیریت آنهاست که اغلب در حد بخشنامه و دستورالعمل و قوانین روی کاغذ باقی مانده است.

بازرس تشکلهای معلولان تهران تاکید کرد: در ایران سازمان بهزیستی به عنوان دستگاه اجرایی دولتی عهده دار حمایت از معلولان و نظارت بر چگونگی عملکرد دستگاههای مختلف در اجرای قوانین معلولان است.

به گفته شیرزادی، بودجه سازمان بهزیستی در چند سال گذشته چندین برابر شده اما در حقیقت باید دید در زمینه اشتغال، بیمه، آموزش، سوخت خودروهای معلولان و توانمندسازی مددجویان تا چه اندازه موفق بوده است.

مدیرعامل انجمن تخصصی معلولان ایران گفت: ایران در حالی از پیوستن خود به پروتکل بین المللی حمایت از حقوق معلولان می بالد که بسیاری از معلولان از حداقل حق مسلم خود به عنوان یک شهروند مانند حضور در کوچه و خیابان محرومند.

وی گفت: عدم مناسب سازی اماکن شهری، ساختمانها و معابر، اجرای قانون 3 درصد استخدام معلولان، قانون بازنشستگی پیش از موعد معلولان و... از جمله مشکلات این افراد است.     
به نقل از سایت تابناک/ 13 آذر 90


به امید رسیدن به حقوق شهروندی تمام معلولان و ناتوانان جسمی- حرکتی

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم آذر 1390ساعت 18:10  توسط منصور  | 

روز جهانی معلولان (12 آذر 90) مبارک باد




دکتر اسفندیاری سرپرست سازمان بهزیستی کشور، در پیامی روز جهانی معلولان را به این عزیزان تبریک گفت. متن کامل این پیام بدین شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم – الحمدلله رب العالمین وصل الله علی محمد و آله الطیبین الطاهرین
معلول از آن واژه هایی است که شرح الفاظیش و مصداق اجتماعیش، تفاوت و فاصله فراوان دارد. معلول در لغت آبستن معنای ناتوانی و نیاز است و در اجتماع ناظر بر صبر پیشگانی است که جزئی از توان ظاهری خود را داده اند و بسیاری بر توانمندی های پنهان خود افزوده اند، و این بیان نه اغراق است نه چاپلوسی بلکه کوتاهترین گزارشی است بر تمجید روز جهانی معلولین و تقدیر از آنهائیکه چنانچه عضو ناقصی دارند، افکارشان نافذتر است و چنانچه ذهنشان نارساست، در عوض عواطف و احساساتشان جانفزاست. معلولان، به حق، مصداق بارز حکمت و رحمت کردگارند که چنانچه به حکمت برخی از توانشان کاسته شده است، به رحمت درهای بیشمار دیگری به توانمندی شان افزاشته شده است و چنانچه این حکمت و رحمت را به نیکی دریابیم، می بینیم که در مصداق این جامعه است که محتاج معلولان است و نیازمند حضور پر معنای ایشان، نه برعکس. پس بدین فرصت مغتنم فرا روی، این روز محترم را به معلولان توانمند ایران اسلامی تبریک گفته و شرکت پر برکت این عزیزان در عرصه های اجتماع و عرضه توانشان ارج می نهیم.
منبع: روابط عمومی سازمان بهزیستی کشور
+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم آذر 1390ساعت 18:0  توسط منصور  | 

علل تنبلي چشم در كودكان

بينايي كودكان چه زماني بايد ارزيابي شود؟
آمبليوپي يا تنبلي چشم نوعي اختلال بينايي است كه باعث كاهش ديد مركزي در يك چشم به ظاهر سالم مي‌شود. در اين حالت گرچه ساختمان ظاهري چشم سالم است ‌اما ديد چشم حتي با استفاده از عينك هم كامل نمي‌شود.

زماني كه تكامل بينايي در يكي از چشم‌ها طبيعي و در چشم ديگر غيرطبيعي باشد، چشم مبتلا به ضعف بينايي، تنبل است. اگرچه در اين بيماري معمولا يك چشم درگير است، اما در برخي حالات ممكن است هر دو چشم به صورت همزمان تنبل باشند. تنبلي چشم در 2 تا 3 درصد از كودكان مشاهده مي‌شود. بهترين زمان براي اصلاح اين حالت دوران نوزادي يا اوايل كودكي است.

 

 

بينايي كودكان در چه زماني بايد ارزيابي شود؟
اگرچه نوزادان تازه متولد شده قادر به ديدن هستند، اما بينايي آنها در ماه‌هاي اول تولد، تكامل مي‌يابد. در سال‌هاي اول كودكي، بينايي به سرعت كامل شده و در طي 9 سال اول زندگي، رشد بينايي كودك تكميل مي‌شود. براي دستيابي به ديد طبيعي، تكامل همزمان دو چشم لازم است.

توصيه شده است كه بينايي تمام كودكان تا قبل از 3 سالگي توسط پزشك ارزيابي شود. بسياري از پزشكان معاينه‌هاي چشم پزشكي را به عنوان بخشي از معاينه‌هاي معمول كودكان انجام مي‌دهند و در صورت نياز، كودك را به چشم پزشك معرفي مي‌كنند.

روش‌هاي نوين ارزيابي بينايي را در نوزادان و كودكان كم سن مقدور ساخته است. در صورت وجود سابقه خانوادگي ابتلا به «استرابيسم» يا «لوچي»، «آب مرواريد» يا ديگر بيماري‌هاي جدي چشمي معاينه چشم‌ها در دوران نوزادي توصيه مي‌شود.

 

علت تنبلي چشم چيست؟
تنبلي چشم در اثر اختلال در عملكرد طبيعي چشم‌ها و تكامل بينايي اتفاق مي‌افتد. در بسياري از موارد ممكن است علل مرتبط با تنبلي چشم ارثي باشند. علل تنبلي چشم به سه دسته عمده تقسيم مي‌شود؛

-استرابيسم (لوچي)؛ تنبلي چشم اغلب به دنبال استرابيسم اتفاق مي‌افتد. در استرابيسم يا انحراف چشم‌ها، كودك براي فرار از دوبيني از چشم بهتر خود استفاده مي‌كند و در نتيجه چشم منحرف تكامل نمي‌يابد.

- عيوب انكساري: انواعي از اختلال‌هاي بينايي هستند كه با تجويز عينك قابل اصلاح هستند. تنبلي چشم زماني اتفاق مي‌افتد كه عيب انكساري شامل دوربيني، نزديك بيني يا آستيگماتيسم در يك چشم (در زماني كه چشم ديگر سالم است) و يا در دو چشم (در حالي كه اختلاف قابل توجهي بين دو چشم وجود دارد) وجود داشته باشد.

در اين حالت چشم بدتر تنبل مي‌شود. وجود عيب انكساري شديد در دو چشم مي‌تواند منجر به تنبلي هر دو چشم شود. تشخيص اين نوع آمبليوپي معمولا مشكل است؛ چرا كه در اين حالت ظاهر چشم‌ها طبيعي بوده و به نظر مي‌رسد كه ديد كودك اشكالي نداشته باشد.

 

افتادگي پلك، آب مرواريد، كدورت قرنيه و ... از جمله عوامل مسدود كننده مسير بينايي هستند. اين مشكل معمولا شديدترين حالت آمبليوپي را ايجاد مي‌كند.

 

 

تنبلي چشم چگونه تشخيص داده مي‌شود؟
تشخيص تنبلي چشم كار آساني نيست؛ چرا كه تا زماني كه كودك مشكل واضحي نداشته باشد و يا دچار انحراف واضح چشمي نباشد، والدين متوجه مشكل بينايي كودك نخواهند شد. تنبلي چشم بر اساس اختلاف قدرت بينايي بين دو چشم يا ضعف بينايي هر دو چشم تشخيص داده مي‌شود.

 

اندازه گيري قدرت بينايي در كودكان كم سن، كار مشكلي است. اما چشم پزشك با به كارگيري روش‌هاي خاصي از جمله بررسي چگونگي تمركز و تعقيب كردن اشياء توسط يك چشم در حالي كه چشم ديگر پوشانده شده،‌ مي‌تواند قدرت بينايي كودك را تخمين بزند.

بايد توجه داشت كه ضعف بينايي در يك چشم هميشه به معناي تنبلي چشم نيست؛ چرا كه ممكن است ديد كودك با تجويز عينك اصلاح شود و يا اينكه ساير بيماري‌هاي چشمي مانند آب مرواريد، عفونت‌ها، تومورها و يا ساير اختلال‌هاي داخل چشم مسئول كاهش بينايي باشند كه اگر امكان درمان آنها وجود داشته باشد، ديد كودك نيز اصلاح مي‌شود.

 

براي اصلاح تنبلي چشم نيز كودك بايد از چشم ضعيف‌تر خود استفاده كند كه اين حالت با قرار دادن پوشش بر روي چشم قوي‌تر به مدت چند هفته و يا چند ماه قابل انجام است. حتي زماني كه تنبلي اصلاح شد ممكن است به منظور جلوگيري از برگشت آن، استفاده از پوشش بر روي چشم سالم براي مدت‌ها ضروري باشد.

قبل از درمان تنبلي چشم، درمان مشكلات چشمي زمينه‌اي الزامي است. نمونه اين درمان‌ها شامل اصلاح عيوب انكساري توسط عينك و درمان آب مرواريد با عمل جراحي است.

شدت تنبلي چشم، سن كودك در زمان شروع درمان و علت به وجود آورنده آن از عوامل موثر در موفقيت درمان تنبلي چشم هستند.

 

عوارض ناشي از عدم درمان تنبلي چشم چيست؟
اگر تنبلي چشم اصلاح نشود، مشكلات زيادي رخ خواهد داد كه ايجاد نقص بينايي شديد و دايمي در چشم تنبل، از بين رفتن ديد سه بعدي، محروميت از نعمت بينايي براي تمام عمر در صورت ابتلاي چشم سالم به بيماري و يا آسيب جدي از مهم‌ترين آْنهاست.

نكات زير را به خاطر بسپاريد:
- اصولا كودكان تمايل به بستن چشم ندارند و از اين كار امتناع مي‌كنند، اما والدين بايد كودك خود را متقاعد به انجام كاري كنند كه به نفع وي است.

- پيگيري و دقت در اجراي دستورهاي پزشك، از عوامل مهم در موفقيت درمان است.

- در صورت تشخيص و درمان به موقع تنبلي چشم، بينايي در اكثر كودكان بهبود مي‌يابد.

- احتمال موفقيت در درمان تنبلي چشم ناشي از استرابيسم يا عيوب انكساري نابرابر در دو چشم، در 9 سال اول زندگي بيشتر است. معمولا بعد از گذشت اين دوره زماني، احتمال بهبود تنبلي چشم بسيار بعيد است.

- درمان تنبلي چشم به علت انسداد مسير بينايي مانند آب مرواريد، فقط در صورتي موفقيت‌آميز است كه تشخيص و درمان علت زمينه‌اي آن در دو تا سه ماه اول زندگي صورت گيرد.

مآخذ: سایت سازمان بهزیستی کشور

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آذر 1390ساعت 21:56  توسط منصور  | 

دانلود کتاب "استانداردهای دسترسی"

این کتاب به کوشش آقای "مصطفی سراج" و توسط "سازمان بهزیستی کشور" در سال 1388 منتشر شده است که از لینک زیر قابل دانلود می باشد:  

http://www.behzisti.ir/PDFs/Entesharat/Ketab/Standard.pdf


+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آذر 1390ساعت 21:26  توسط منصور  | 

مناسب سازی محیط های شهری با تاکید بر امکان بهره وری پیاده

(توضیح اینکه تصاویر اشاره شده در متن، در مآخذ مقاله موجود نبود.)

به نام خدا


تالیف:
دکتر سید رحمان اقبالی 1
جهت ارائه در همایش ملی مناسب سازی محیط شهری
1 ) عضو هیات علمی دانشکده معماری و شهر سازی و مدیر تحصیلات تکمیلی دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)
نشانی ها برای تماس:
0281 378 00 مدیریت تحصیلات تکمیلی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران تلفن/ نمابر: 66
E-mail: r_eghbali@iaara.org.ir

مقدمه
مناسب سازی محیط های شهری از جنبه های گوناگون قابل توجه و بررسی است: از رویکرد های اجتماعی- فرهنگی تا مسائل کالبدی، از ملاحظات زیست محیطی تا قوانین و مقررات معماری و شهرسازی و از چگونگی های مدیریتی تا امکانات مالی و اقتصادی. آنچه در این مقاله ضمن تاکید بر اهمیت و لزوم بازنگری روش ها و کیفیت های معیارشده کنونی در ایجاد و نگهداری فضاهای شهری مد نظر قرار دارد، ضرورت تغییر باورتفوق و تقدم اتومبیل به نفع امکان بهره وری پیاده از فضاهای شهری و به رسمیت شناختن حق شهروندان اعم از زنان، کودکان، سالمندان و افراد با توانمندی های محدود حسی و حرکتی در بهره مندی پیاده از محیط های مناسب شهری است.
بنظر می رسد انگاره تقدم سواره بر پیاده و توانمند بر کم توان نزد اکثر مدیران شهری و متولیان ساخت و ساز شهرها، اگر نه بصورتی آگاهانه، دست کم به شکلی پیشامد وار و سهوی شرایطی مشابه را در همه شهرهای کشور بوجود آورده است که همانا امکان بسیار محدود و نامناسب بهره وری از فضاهای شهری بصورت پیاده است که حالت مناسب آن تضمین کننده آسایش، تندرستی، بهداشت روانی، پویایی و پایداری شهری، تعامل فرهنگی، عدالت اجتماعی و رضایت و شادمانی مردمان است.
طرح مساله یکی از مهمترین مشکلات محیط های شهری اکثریت قریب به اتفاق شهرهایی از کشور که نگارنده این مقاله نه بعنوان یک پژوهشگر معماری و شهرسازی بلکه همچون شهروندی که تجربه حضور،اقامت و سکونت در آنها را داشته است، مشاهده تقدم سواره بر پیاده در هر دو صورت کالبدی و رفتاری بوده است. اولی نتیجه اقدامات عملی شهرسازانه و دومی پیامد اجتماعی-فرهنگی ناشی ازآن است. در فقدان به رسمیت شناخته شدن حقوق شهروند پیاده توسط مدیران شهری که خود میتواند ناشی از تلقی ایشان از شهر یا مواجه بودن با انبوهی از مشکلات روزمره اداره شهرها باشد،شهروندان نیز به تدریج و تحت شرایط واقعی، برتری سواره بر پیاده را همچون یکی از اصول بدیهی زندگی شهری پذیرفته و همانگونه نیز رفتار میکنند. از جمله میتوان به رفتار پرخاشگر و تهاجمی سواره ها نسبت به پیاده در خیابان یا حرکت موتورسوارها در پیاده رو ها و پارک ها اشاره کرد. در کنار این آسیب های اجتماعی که تاثیرات و پی آمدهای آن فقط به همین مساله محدود نمی شود،فقدان قوانین و ضوابط لازم و ناظر بر ایجاد حداقل کیفیت های مورد نیاز معابر پیاده در شهرها،زیان های اقتصادی قابل ملاحظه یی را به دنبال دارد. به این معنی که علیرغم ایجاد پیاده رو درحاشیه معابر سواره، به دلیل عدم توجه به استاندارد های اولیه در طراحی و اجرای پیاده رو ها، عملاً آنها را به فضاهایی غیر قابل استفاده تبدیل کرده و هزینه ها و اراضی مربوط به احداث چنین پیاده روهای نامناسبی در واقع تلف شده تلقی میگردد.
تجربه ثابت کرده است که تدوین و وضع قوانین و مقررات شهری بدون اهتمام و عزم بر اجرای آن  ارتقای کیفیت Ĥ ها نمی تواند به تنهایی تضمین کننده بهبود کیفیت های محیط های شهری و زندگی در شهرها باشد. هر چند ضوابط و معیارهایی برای طراحی فضاهای مناسب شهری برای کم توانان جسمی- حرکتی وجود دارد ولی تا کنون توجه جدی عملی به آن نشده و حتی بنظر میرسد مشکلاتی که در امکان حرکت پیاده در شهرها وجود دارد فراتر از ملاحظه استانداردهای بهره وری کم توانان جسمی- حرکتی از فضاهای شهری بوده و عامه مردم در استفاده از پیاده روها دچار مشکلات عدیده می باشند. ملاحظه عده کثیری از شهروندان که در کناره های داخلی معابر سواره به صورت پیاده حرکت می کنند می تواند در این خصوص مورد توجه قرار گیرد.
پس این خطر وجود دارد که در اثر سهل انگاری و غفلت از ملاحظاتی که در ظاهر کوچک و کم اهمیت می نمایند ضرر و زیانی هنگفت بر کیفیت زندگی شهری وارد آید. مشاهدات نشان میدهند که تفاوت بین محیط های شهری مناسب و نامناسب عمدتاً در چندی ها و چونی هایی است که بطور معمول در آمار ها و بیلان های کاری مدیریتی جایگاهی نداشته و قابل ارایه نیستند. اما همین کمیت ها و کیفیت های ظریف است که تفاوت هایی را باعث می شوند که موجب افتراق و تشخیص مدیریت های شهری کارآمد، حساس و مسئول از مدیریت های شهری پیش پا افتاده از یک سو و تمایز محیط های شهری فعال، سرزنده و مناسب از محیط های شهری منفعل، ناکارآمد ونامناسب از سوی دیگر است.
رویکرد به عنوان یک معمار و طراح شهری تردیدی ندارم که مراحل طراحی و اجرای کالبدی فضاهای شهری هر چند از هر دو جنبه آفرینشی و مهندسی در کیفیت محیط شهری نقش اساسی ومحوری دارد اما تحقق ارتقای کیفیت فضاها و مناسب سازی محیط های شهری در گرو ایجاد رویکرد مشترک نزد مردم، طراحان، سازندگان و مدیران شهری نسبت به شهر و فضاهای شهری مناسب، وجود قوانین و مقررات لازم و کافی در تامین کیفیت های مطلوب کالبدی- کاربردی محیط های شهری و عمل به مقررات و ضوابط نیل به چنین کیفیت هایی است. کیفیت های مطلوب کالبدی- فضایی فراهم کننده زمینه بهره وری مناسب و این امر خود موجب اصلی رضایت و خشنودی و آسایش و سلامت شهروندان است. بنابر این آنچه که بیش از همه در اینجا ضروری مینماید مساله آموزش است: آموزش همگانی دانش های شهری و شهروندی بمنظور ارتقای فرهنگ شهرنشینی که با خود بهبود کیفیت های محیطی و فضایی شهرها را نیز در شکلی نهادینه به همراه خواهد داشت.
بنابر این پیشنهاد اینجانب از طریق این مقاله به همایش مناسب سازی محیط های شهری با توجه به هدف از تشکیل آن که عبارت از تبیین راهکارهای ارتقای کیفیت زندگی در شهرها میباشد،تمرکز بر امر آموزش همگانی دانش های شهری و شهروندی به ویژه به مدیران شهری است. 

 بدیهی است که نوع و نحوه این آموزش ها با توجه به مخاطبان می بایست از برنامه، محتوا و تکنیک های متناسب برخوردار بوده و لذا بحث در مورد جزییات آن نیازمند فرصتی دیگر است.
در ادامه برای روشن شدن کاستی هایی که در تاکید بر امکان بهره وری مناسب پیاده از محیط ها و فضاهای شهری به آن ها اشاره شد، مطالعه میدانی از بعضی معابر پیاده بخش هایی از شهرهای تهران به مثابه پایتخت و قزوین به عنوان یکی از شهر های بزرگ کشور ارائه و به اختصار مورد بحث قرار میگیرد.
بررسی نمونه ها نمونه نخست مربوط است به وضعیت پیاده رو شمالی محور ارتباطی بزرگراه آل احمد در حدفاصل بزرگراه های شیخ فضل اله و اشرفی اصفهانی واقع در منطقه دو در شمال غرب شهرتهران. عکس های گرفته شده از پیاده رو مذکور بخوبی نشان میدهد که چگونه استفاده از این پیاده رو نه فقط برای کم توانان حسی – حرکتی، سالمندان، کودکان و زنان دارای فرزندان خرد سال بلکه برای عموم شهروندان بسیار دشوار و حتی ناممکن است. در حالی که پیاده رو مذکور بیش از 3 متر عرض دارد ولی به دلیل شکست های پلکانی عمیق و متعدد در طول آن وضعیتی عجیب و البته نامناسب و غیر قابل استفاده دارد. این وضعیت به دلیل عدم توجه به مسائل ابتدایی طراحی و شیب زمین در نحوه استقرار واحد های مسکونی بلافصل در فقدان ضوابط طراحی شهری حادث شده است. سئوال ساده یی که در اینجا مطرح میشود این است که این پیاده رو برای چه احداث شده است؟
تصویر 1 – پیاده رو ضلع شمالی بزرگراه آل احمد با نگاه به شرق
وضعیت پلکانی پیاده رو و اختلاف زیاد بین سطوح تداوم معبر را از میان برده و آن را عملاً غیر قابل استفاده کرده است.
ماخذ تصویر: نویسنده مقاله

تصویر 2 – همان پیاده رو
اهالی محل برای جبران اختلاف سطح پیاده رو قطعاتی از
مصالح ساختمانی را روی هم قرار داده اند. خط کش اندازه
گیری مشخص کننده مقدار اختلاف سطح است.
ماخذ تصویر: نویسنده مقاله
تصویر 3 – همان پیاده رو
اندازه گیری نشان میدهد که 64 سانتی متر اختلاف بین دو سطح شکسته شده پیاده رو وجود دارد. پرتگاهی در مسیر پیاده.
ماخذ تصویر: نویسنده مقاله
چنانچه فرض شود پیاده رو مورد بحث به طرزی ناخواسته در پی توسعه های معابر شهری سواره در جوار بزرگراه قرار گرفته و از این رو کارآیی و علت وجودی خود را به مقدار زیادی از دست داده است میتوان به پیاده رو خیابان ضلع شمالی بلوک های مسکونی بلافصل که خیابانی کاملاً محلی و برای دسترسی ساکنان است مراجعه و وضعیت آن را مورد بررسی قرار داد. بررسی ها نشان می دهند که پیاده رو این خیابان به نام گلبرگ 2 نیز از لحاظ امکان بهره وری وضعیتی مشابه داشته و بطور کلی نامناسب و غیر قابل استفاده است. در اینجا مجدداً تقدم سواره بر پیاده در عمل و واقعیت مشهود است. تصویر 4 –پیاده رو ضلع جنوبی خیابان گلبرگ 2 با نگاه به غرب پیاده رو این خیابان دسترسی محلی در فقدان قوانین و مقررات شهرسازی مناسب و عدم وجود ضوابط طراحی شهری در باور به تقدم و تفوق سواره بر پیاده عملاً از دست رفته و غیر قابل استفاده است.
ماخذ تصویر: نویسنده مقاله
تصویر 5 – همان پیاده رو با نگاه به شرق
در تمام مسیر پیاده رو موانع ناشی از احداث شیبراهه های تند برای دسترسی اتومبیل به داخل پارکینگ های واحد های مسکونی امکان بهره وری پیاده را منتفی کرده است. در واقع پیاده رو بهانه یی است
برای ایجاد فاصله لازم برای ورود اتومبیل به داخل ساختمان
ماخذ تصویر: نویسنده مقاله
نمونه دوم مربوط است به وضعیت پیاده رو شمالی محور ارتباطی بلوار مرزداران در حدفاصل بزرگراه های شیخ فضل اله و اشرفی اصفهانی واقع در منطقه دو در شمال غرب شهرتهران. عکس های تهیه شده مربوط به این پیاده رو وضعیت تا حدودی بهتر از نمونه قبلی ولی همچنان با مشکلاتی مشابه را نشان می دهند.
تصاویر 6 و 7 – پیاده رو ضلع شمالی بلوار مرزداران با نگاه به شرق
حالت پلکانی پیاده رو و عدم طراحی مهندسی لازم در جبران اختلاف سطح با شیب مناسب بهره وری پیاده از آن را دشوار و بویژه برای گروه های خاص شهروندان از جمله کم توانان حسی- حرکتی حتی ناممکن می کند. میتوان خطرات استفاده از این معبر را در شب و در فصل زمستان متصور شد. ماخذ تصویر: نویسنده مقاله

تصویر 8 – پیاده رو ضلع شمالی بلوار مرزداران با نگاه به غرب
در فقدان طراحی و مهندسی مناسب شهری اختلاف سطح هایی بدون دلیل حتی نا موجه نیز ایجاد می شود. نتیجه، اتلاف زمین، هزینه و عدم امکان استفاده مناسب پیاده از فضای شهری و به خطر افتادن سلامت جسمی و روانی شهروندان است.
ماخذ: نویسنده مقاله
نمونه سوم بررسی وضعیت پیاده رو در بلوار مطهری واقع در شهر قزوین است. این بررسی نشان می دهد که مساله مورد بحث محدود به کلان شهر تهران نبوده و در شهری مانند قزوین که یکی از شهرهای بزرگ کشور و مرکز استان می باشد نیز وجود دارد. این نکته از این جهت نیز حائز اهمیت است که وضعیت و کیفیت های شهری در پایتخت بر اساس تئوری الگو برداری از بالادست چگونه می تواند در شهرهای بزرگ و از طریق آنها در شهرهای کوچکتر موثر باشد. تصویر های تهیه شده از پیاده رو بلوار مطهری قزوین وضعیت مشابهی با نمونه های ارائه شده در تهران را نشان می دهد.
وضعیت های پلکانی از یک طرف و شیبراهه های متعدد ورود اتومبیل به بلوک های مسکونی بلافصل که تداوم مسیر پیاده را قطع می کنند در مجموع امکان بهره وری مناسب از پیاده رو را به شدت تحت تاثیر قرار میدهد. در قزوین که شهری هموار است احداث پیاده رو های ناهموار کار دشوارتری بنظر می آید. مجدداً فقدان مقررات و ضوابط مناسب شهرسازی و عدم وجود طرح های شهری در حد فاصل مقیاس های شهرسازانه و طرح های معماری، عدم توجه به حقوق شهروندان در بهره وری پیاده از محیط های شهری و ایده تقدم سواره بر پیاده نتایج مشابه و نامناسبی را به بار آورده است.
در تصاویر 9 و 10 و 11 سه منظر پیاپی از پیاده رو ضلع شمالی بلوار مطهری شهر قزوین با نگاه به شرق ارائه شده اند. تصاویر نشان دهنده تعدد و تکرار حالت پلکانی و انقطاع تداوم مسیر است.
ضمن آنکه در بعضی مواضع حداقل کف سازی لازم نیز در پیاده رو انجام نشده است. عریض بودن پیاده رو هیچ کمکی به مناسب بودن آن نکرده و مشخص نیست که کف حیاط های مجموعه های مسکونی مجاور به چه علتی در سطح بالا تری از پیاده رو قرار گرفته اند که خود موجب شده است تا عرض پیاده رو به مصرف شیبراهه های ورود اتومبیل به مجموعه های مسکونی برسد.
از بالا به پایین تصاویر 9 تا 11 – سه منظر
پیاپی از پیاده رو ضلع شمالی بلوار مطهری رویکرد های مشابه نتایج و پیامد های مشابه
به بار می آورند. ماخذ تصاویر: نویسنده مقاله

نتیجه گیری
همانگونه که ملاحظه شد در نمونه هایی که مورد مطالعه قرار گرفته اند مساله ای واحد با شدت های کم و بیش وجود دارد که عبارت است از بی توجهی یا ناتوانی نسبت به ایجاد پیاده رو های مناسب که شهروندان بتوانند با آسودگی و به نحوی رضایتبخش از آن بهره مند شوند. همچنین ملاحظه شد که این کاستی ها چه خطرات و محدودیت های مضاعفی را برای عموم شهروندان و از جمله گروه های خاص با محدودیت های حسی و حرکتی ایجاد می کند. چنانچه هزینه های احداث چنین پیاده رو های غیر فابل استفاده یی به علاوه هزینه های ناشی از پیامد های بعدی آن شامل هزینه های درمانی آسیب دیدگان مستقیم (در اثرسقوط از اختلاف سطح ها یا لیز خوردن در شیبراهه های اتومبیل رو که امتداد پیاده رو را قطع می کنند) و هزینه های درمانی و جبرانی آسیب دیدگان غیر مستقیم (شامل آن دسته از عابران پیاده که به دلیل عدم امکان استفاده از پیاده رو ها در حاشیه خیابان ها پیاده روی می کنند و دچار سانحه می شوند یا گروهی از شهروندان که مجبور به خانه نشینی و کم تحرکی مفرط می شوند) در نظر گرفته شود، می توان نتیجه گرفت که عدم توجه به مساله یی که از نظر سازندگان و مدیران شهری کم اهمیت مینماید چگونه ممکن است هزینه های هنگفتی را به جامعه تحمیل کرده و نارضایتی شهروندان را نیز به همراه داشته باشد. 

 مناسب سازی محیط های شهری بویژه با تاکید بر امکان بهره وری پیاده از فضاهای شهری مقوله یی کاملاً جدی است که از جهات اجتماعی، اقتصادی و بهداشتی در زندگی شهروندان و جامعه شهری تاثیر عمده و نقشی برجسته دارد. گرچه بهره وری پیاده از شهر به هیچ وجه محدود به پیاده رو ها نبوده ولی ساده ترین شکل آن به شمار می رود و هنوز در شهر های ما نهادینه نشده واز استاندارد های کیفی لازم فاصله دارد، لازم است تا به عنوان یکی از زمینه های راهبردی مناسب سازی محیط های شهری تلقی شده و در خصوص آن اقدامات ضروری شامل تدوین و تحکیم مقررات و ضوابط مناسب معطوف و ناظر به این مقوله، احیای طرح های شهری با مقیاس های بینابینی شهرسازی و معماری در جهت ملاحظه و حل مسائل قبل از احداث و نهایتاً آموزش همگانی دانش های شهری به ویژه به مدیران شهری در راستای ارتقای فرهنگ شهرنشینی و کیفیت زندگی در شهر ها به عمل آید.
* عضو هیات علمی دانشکده معماری و شهرسازی و مدیر تحصیلات تکمیلی دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)

مآخذ:

http://monasebsazy.blogsky.com/1387/08/27/post-272

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آذر 1390ساعت 21:6  توسط منصور  | 

وبلاگ "مادر یک روشندل"

یه وبلاگ مرتبط با نابینایی دیدم با این آدرس:

http://roshandel.persianblog.ir

قصد دارم محتوای آن را دقیق تر ببینم و اظهار نظر نمایم./ انشاءالله

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم آذر 1390ساعت 20:58  توسط منصور  | 

آشنايي با معلوليت و ناتوانی

پیش زمینه 

معلوليت عارضه اي طبيعي و اجتماعي است كه در جوامع مختلف به صورتهاي گوناگون ديده مي‌شود.
آمار نشان مي‌دهد كه درصد قابل توجهي از افراد هر جامعه را معلولين تشكيل مي‌دهند. به طورمثال طبق آماري كه از طرف سازمان بهداشت جهاني وابسته به سازمان ملل متحد درسال جديد منتشرشده است، ده درصد از مردم در جهان به نوعي معلول هستند، امروزه با پيشرفتهاي زيادي كه در علوم مختلف از جمله پزشكي، روانشناسي، جامعه شناسي، تربيت بدني و غیره به وجود آمده است، سعي مي‌شود هرچه بيشتر به اين گونه افراد كمك شود تا بتوانند به طور مستقل و بدون كمك ديگران ونيزبدون آنكه خود را سربار جامعه احساس كنند و يا منزوي باشند، به زندگي عادي خود بپردازند. تدابيري كه به اين منظور ازطرف ارگانهاي مختلف به عمل مي‌آيد بيشتردر زمينه فراهم آوردن امكاناتي از قبيل مسكن مناسب با وضع معلول، شغل مناسب، وسيله حمل ونقل (به طور مثال اتومبيلهاي مخصوص براي معلولين قطع نخاعي)، وسايل آموزشي و كمك آموزشي مناسب، گذراندن اوقات فراغت و... است.
گذراندن اوقات فراغت با ورزشهاي تفريحي به وسيله معلولين از اهميت بيشتري حتي نسبت به افراد غير معلول دارد زيرا متخصصان آشنا با خصوصيات معلولين و نيز متخصصان تربيت بدني و ورزش معلولين معتقدند كه اگر ورزش براي غير معلولين امري مستحب است ، براي معلولين امري واجب مي باشد .آنها معتقدند كه اگر چه ورزش براي افراد غير معلول بسيار نيكو و پسنديده است اما اگر هم به آن نپردازند از طريق فعاليت هاي روزانه تا حدودي نيازهاي حركتي خود را برطرف مي كنند اما معلولين بايد اين نيازها را با انجام مرتب فعاليت هاي ورزشي برطرف نمايند

تعريف معلول و معلوليت
اصولا ً ناتوانيها  ، ناهنجاريها و نارسائيهايي كه براي يك انسان به عنوان يك موجود زنده به وجود مي آيد خود را در سه قالب نمايان مي سازد :
 
بيماريها :كه بوسيله اتخاذ تدابير كلينيكي ، داروئي و يا احتمالا ً از طريق حركت درماني معالجه شده و از بين مي روند
 
ضعفها : مانند ضعف هاي نگهداري ، ضعف هاي ارگاني و يا ضعفهاي هماهنگي كه بوسيله حركات اصلاحي برطرف مي شوند .
 
معلوليتها : كه نه قابل معالجه و نه قابل برطرف كردن هستند .
بنابراين معلوليت  عبارتست از هرنوع ناتواني ، ناهنجاري ويا نارسائي كه قابل برطرف كردن و يا معالجه نباشد .
و به عبارت ديگر معلول كسي است كه داراي ناتواني ، ناهنجاري و يا نارسائي بوده كه قابل برطرف كردن و يا معالجه نباشد .

تعريفي ديگر از معلول و معلوليت
معلوليت عبارتست از محدوديت هاي دائمي در زمينه هاي مختلف جسمي ، حسي يا ذهني ـ رواني كه شخص مبتلا به آن را در زندگي روزمره در مقايسه با ساير افراد جامعه دچار مشكل يا محدوديت سازد
اشخاص معلول ، انسانهايي هستند كه عملكرد جسماني ، توانايي هاي ذهني و يا سلامتي رواني آنها به احتمال قريب به يقين به مدت بيش از شش ماه از آنچه استاندارد سن آنهاست انحراف داشته و به همین دلیل براي آنان در زندگي روزمره مشكلاتي را بوجود می آورد .

تقسيم بندي معلولين
براي معلولين تقسيم بندي هاي مختلف و متفاوتي از ديدگاههاي گوناگون وجود دارد . عده اي معلولين را حتي به ده گروه مختلف نیز طبقه بندي كرده اند . آنچه كه براي درس تربيت بدني و ورزش معلولين مهم و مفيد تشخيص داده شده ، تقسيم بندي آن به سه گروه كلي به صورت زير است :
1- 
معلولين حسي
2- 
معلولين جسمي يا حركتي 
3- 
معلولين ذهني و رواني 

1- معلولين حسي: 

                         معلولين شنوايي:شامل ناشنوايان و كم شنوايان

                         معلولين بينايي : شامل نابينايان و كم بينايان 
 
2-
معلولين جسمي يا حركتي:

٭معلولين آسيب ديده به سيستم اعصاب مركزي يا محيطي ( مانند معلولين c.p. يا فلج مغزي ، معلولين قطع نخاع و معلولين فلج اطفال يا پليومليت
٭معلولين قطع و نقص عضو 
٭معلولين آسيب ديده به ارگانهاي داخلي (مانند سرطان ، آسم ، ديابت و ناراحتي هاي حاد قلبي- عروقي – تنفسي). ( لازم به ذکر است ، به دلیل اینکه برای این نوع آسیب دیدگیها تاکنون معالجه قطعی پیدا نشده است و اگرچه با پیشرفتهای فزاینده ای که در علم پزشکی به وجود آمده ، برخی از آنها تا حدودی تحت کنترل درآمده اند. اما با تعریفی که سازمان بهداشت جهانی دارد آنها نیز نیاز به گرفتن خدمات و سرویس های مخصوص بوده و از اینرو در گروه معلولین قرار می گیرند).
3-
معلولين ذهني- رواني 
٭معلوليني كه داراي اختلالات رفتاري هستند 
٭معلوليني كه داراي عقب ماندگي هاي ذهني هستند 
٭معلولين منگوليت 
٭معلوليني كه داراي مشكلات رواني هستند

هرنوع معلوليتي روي تمامي ‌وجود شخص اثرمي‌گذارد و اگرچه مي‌توان نوع و درجه معلوليت را مشخص كرد ولي، قاعدتاً بايد از تاثيرگذاري معلوليت روي تمامي‌ساختار و تواناييهاي فيزيكي و رواني شخص صحبت كرد. به همین علت است كه نمي‌توان درمورد معلولين جسمي ‌فقط به معلوليتهاي قابل تشخيص و يا ظاهري توجه نمود، بلكه بايد به تأثيرات احتمالي كه اين معلوليتها بر روي روان شخص معلول برجاي مي‌گذراند نيزتوجه كرد. به طورمثال يك شخص معلول قطع نخاعي فقط فاقد تواناييهاي حركتي نيست بلكه از وضعيت قرارگيري و موقعيت و احساس گرما و سرما دراندام فلج شده خود نيز بي اطلاع است. مي توان گفت او به دليل  عدم وجود احساس در اندام فلج شده خود، فاقد حس لامسه در آن نواحي نیز می باشد. اين امر به نوبه خود به اختلالات  روحي- رواني شخص معلول منجر می شود که آن را مي‌توان در نوع رفتار يك شخص معلول نخاعي به خوبي مشاهده كرد. برعكس هرگونه صدمه ديدگي كه در زمينة روحي- رواني به وجود آيد نيز با تأثيرگذاري روي اعمال حركتي شخص باعث مي‌شود كه رفتار حركتي او از هنجارهاي طبيعي فاصله بگيرد.
در مثالی دیگر، موقعيت يك شخص نابينا باعث مي‌شود كه تغييراتي در قوه درك او از محيط زيستش به وجود آيد. به خاطرفقدان قدرت درك ازطريق حس بينايي، درك او از محيط زيستش محدود به درك از طريق لمس يا شنيدن مي‌شود كه اين امر نيز بر زمينة روحي- رواني او تأثيرمي‌گذارد. از طرف ديگر روند تكامل ذهني، به خصوص جريان هدايت و تنظيم حركات تحت تأثيرقرارمي‌گيرد، به طوري كه نوع حركات يك شخص نابينا با نوع حرکات افراد غیرمعلول(بینا) كاملاً متفاوت است.
مثالهايي كه آورده شد، مشخص مي‌كنند كه هر معلوليتي در درجه اول شامل يك قسمت يا يك عضو از بدن مي‌شود، اما نبايد ازاثرات مستقيم يا غيرمستقيم آن روي ساير زمينه هاي جسمي ‌يا روحي- رواني شخص غافل شد.

فریبا محمدی/ منبع www.sportmedicine.ir

 

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آذر 1390ساعت 11:32  توسط منصور  | 

علل بروز معلوليت و ناتوانی

*علل مادر زادي:
    علل قبل از تولد:

      عوامل ارثي يا ژنتيكي

      بيماري‌هايي كه ممكن است مادر در حين بارداري به آنها مبتلا شود مانند: سرخجه

      قرارگرفتن مادر تحت اشعه‌هاي مضر در حين بارداري مانند: اشعه ايكس

      مصرف دخانيات ، داروهاي شيميائي ، مواد مخدر ، مصرف مشروبات‌الكي توسط مادر در حين بارداري

      قرارگرفتن مادر تحت فشارهاي روحي رواني در حين بارداري

     عللي كه ممكن است در حين تولد باعث معلوليت شوند:

          قطع رابطة خوني و درنتيجه قطع ارتباط اكسيژن بين مادر و نوزاد حین زایمان

          در رفتگي لگن در حين زايمان

*علل اكتسابي:

 بيماري‌ها یی از قبيل : حصبه ، ديفتري، آبله ،  مننژيت ، فلج اطفال و برخی مانند دیابت که ممكن است باعث قطع عضوي از بدن گردد.

 حوادث طبيعي مانند : سيل‌، زلزله ، صاعقه 

 حوادث غيرطبيعي از قبيل تصادفات رانندگي ، سقوط از ارتفاعات ، مسائل جنگ

 سوانح و حوادث ورزشي

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آذر 1390ساعت 11:17  توسط منصور  | 

تقسيم بندي نابينايان و كم بينايان

درمنابع علمي‌ونيزدرقوانين مختلف نظريه يكساني درمورد تعيين نابينايي و كم بينايي وجود ندارد. تعاريف مختلفي كه وجود دارد، وابسته به موارد استفاده گوناگوني است كه بطورمثال در مسائل آموزشي، شغلي، ترافيك و.... مورد استفاده قرارمي‌گيرند. آنچه درتمامي‌منابع به طوريكسان آورده شده است تقسيم بندي آنها به سه گروه: معلولين بينايي درحد كم، معلولين بينايي درحد زياد و نابينايان است.

تقسيم بندي نابينايان كه براساس معيارهاي اپيتومتري(بينايي سنجي)

.مي‌توان نابينايي را بر اساس نور، سايه و تاريكي به صورت زيرتقسيم بندي كرد:
1- كساني كه اصلا نوررا نمي‌بينند.
2- كساني كه سايه وشبح را مي‌بينند كه خود شامل:
              ـ افرادي كه اشياء متحرك را مي‌بينند واگراشياء ثابت باشند نمي‌بينند

              ـ افرادي كه اجسام ثابت ومتحرك را درسايه مي‌بينند.

3- كسانيكه ققط نور را مي‌بينند


به نقل از پورتال پزشکی ورزشی ایران www.sportmedicine.ir

طبقه بندي ورزشي نابينايان براساس تقسيم بندي انجمن بين المللي ورزش هاي نابينايان (IBSA )نیز در این سایت اشاره شده است.

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آذر 1390ساعت 11:8  توسط منصور  | 

نابینایی (مفاهیم و اصطلاحات)

* معلولين بينائی

حس بينايي علاوه برآنكه مهمترين عامل ارتباط ما با جهان بيرون ازخود مي‌باشد، دربرقراري تعادل آدمي‌و وضعيت فيزيكي وي موثراست. آمار نشان مي‌دهد كه بيش از10 ميليون نابينا درجهان وجود دارد. ازهر4 يا 5 كودك يك نفر دچار مشكلات بينايي است. واز هر1500 نفريك نفر نيازبه خط بريل دارد.
دستگاه بينايي مشتمل برچشم وضمائم آن به عنوان گيرنده، اعصاب حسي و حركتي كه نقش انتقال پيام را برعهده دارند و مركزبينايي در مغزكه وظيفه تفسيراطلاعات بينايي را برعهده دارد. بطور كلي ديدن يك فرايند ادراكي است، متشكل از سه بخش عمده:

چشم
مجراي اپتيك
مغز
براي اينكه فرايند ديدن اتفاق بيافتد عملكرد و همكاري هرسه بخش ضرورت دارد.

اصطلاحات بينايی

1- ضايعۀ بينايي: ( Vision Impairment) شامل همه بيماريهاي بينايي مي‌گردد.
2- نابينايي در مقايسه با ضايعات بينايي: نابينايي طبق تعريف بين المللي به معناي نقص كامل ديد است. اين تعريف ممكن است بطور ديگري مانند « افرادي كه درنتيجه مشكلات بينايي خويش به خدمات اجتماعي نيازدارند» تعيين گردد.
بنابراين اصطلاح ضايعۀ بينايي در مقايسه با كلمه « نابينايي» كه مشكلات بينايي دقيقتري را دربرمي‌گيرد بيشترترجيح داده مي‌شود.
3- نابينايي قانوني: (Legally Blind ) اصطلاحاً شخصي كه طبق نظرچشم پزشكي و بينايي سنجي ديدش كمتراز 10 درصد باشد نابيناي قانوني محسوب مي‌شود.
4- ديد مركزي و محيطي : ديد مركزي درمورد تشخيص جزئيات وشناسايي اشياء استفاده مي‌شود. ديد محيطي شامل تشخيص جهت در فضا، آگاهي ازفضا، مسيرحركت، كنترل ديد وضعيت بدني و تعادل مي‌باشد. ديد مركزي رديابي حركات چشم را كنترل مي‌كند.
حركات مذكور براي حفظ ثبات ديد چشمها درراستاي يك شي طراحي شده است.
ديد محيطي، پرش چشم يا حركات پرشي سريع را كنترل مي‌كند و براي هدايت ديد مركزي اين حركات به تشخيص اشياء محيطي كمك مي‌كنند.
هم ديد مركزي و هم ديد محيطي هدايت حركات دستها و پاها را از نظربينايي كنترل مي‌كنند.
5- حدت بينايي(Visual acuity ) : دقت و وضوح ديدن را حدت بينايي گويند. كه معمولاً با آزمون بينايي اسنلن (Snellen eye test )چارتي كه دربرگيرنده رديف هايي از حروف در ابعاد مختلف است اندازه گيري مي‌شود.

ميدان ديد

عبارتست از تمامي‌حدودي كه شخص مي‌تواند بطورطبيعي و بدون تغييردادن ديد ثابت خود به عبارت ديگربدون چرخش و حركت سروچشمها ببيند. اين محدوده مي‌تواند تا 180 درجه باشد
 فردي كه ميدان ديدش كمتراز10 درجه باشد، بعنوان نابيناي قانوني تقسيم بندي مي‌شود. او مسيرمستقيم را با دقت بسياركم مي‌تواند ببيند. ولي قادربه ديدن محيط اطراف نيست كه اصطلاحاً ديد تونلي يا افت ديد محيطي گفته مي‌شود

.

دقت ديد

به واضح و خوب ديدن فرد اطلاق مي‌شود. دقت بينايي بطور رسمي‌طبق اعشار اندازه گيري مي‌شود و نسبت آن   متراست. بعبارت ديگر شخص فاصله 60 متري را همانطوري كه هست مي‌بيند.
براي اينكه شخص ازنظرقانوني نابينا درنظرگرفته شود بايد نسبت بينايي اش   يا كمترباشد. اين بدان معناست كه شخص با هيچ يك از چشمهايش مسافت 6 متري را با چشم مسلح(وسايل كمكي) نمي‌تواند ببيند
.

با تشکر از فریبا محمدی (نویسنده متن) و به نقل از پورتال پزشکی ورزشی ایران www.sportmedicine.ir

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم آذر 1390ساعت 10:46  توسط منصور  |